مركز استان

ايلام كه در عهد باستان به اربوجان معروف بود ولي ايلام كنوني در سال 1308 شمسي در منطقه‌اي كه حسين آباد ناميده مي‌شد از نو احداث گرديده و يك سال بعد با توجه به سابقة تاريخي و تصويب فرهنگستان ايران به نام « ايلام» نام گذاري شده است. شهر ايلام در حصاري از كوه‌ها و ارتفاعات جنگلي استقرار يافته و آب و هواي معتدل كوهستاني و بهاري دلپذير دارد.
 از سه قرن پيش حكومت خودمختار واليان در منطقه ايلام و پشتكوه برقرار وبده است. از معروف‌ترين اين واليان مي‌توان از حسين خان،‌ غلامرضا خان و حسين قلي خان ابوقداره نام برد. اين افراد با يك سلسله روابط خاص به حكومت مركزي ايران وابسته بودند و سالانه به ميزان معيني ماليات و تعداد تفنگچي در اختيار حكومت مركزي قرار مي‌دادند. آنان بدين وسيله از شاهان قاچار حكم واليگري منطقه را دريافت مي‌كردند و به صورت خود مختار بر عشاير منطقه حكومت مي‌راندند. مركز حكمفرمايي واليان تحت تأثير جيات اجتماعي منطقه مكان ثابتي نداشت. بنابراين قشلاق عشاير در زمستان ها در باغشاهي عراق و يا درحسينه بين النهرين واقع بود و تابستان‌ها براي ييلاق در هليلان و يا حسين آباد ( ايلام امروزي) به سر مي‌بردند. شهر كوچ نشين والي مركب از 1500 چادر بود كه همگي به خدمه و سربازان ايلات پشتكوه متعلق بودند و در ركاب والي حركت مي‌كردند. هزينة نگهداري و امور اين افراد از ماليات‌ها و باج‌هاي متعددي فراهم مي‌گشت كه به بهانه‌هاي مختلف از مردم منطقه اخذ مي‌شد. آخرين والي منطقه در سال 1309 شمسي توسط رضا شاه سركوب و به عراق پناهنده شد. از آن پس حسين آباد با نام جديد ايلام در تقسيمات كشوري جاي گرفت.
 در حال حاضر شهر ايلام به عنوان مركز سياسي ـ اداري استان ايلام از شهرهاي توسعه يافته غرب كشور است و به لحاظ دارا بودن تفرجگاه‌هاي جنگلي و آثار تاريخي و باستاين متعدد از زيباترين شهرهاي استان نيز محسوب مي‌شود.