|
|
|
ارتفاعات
استان ايلام در منطقه اي كوهستاني در حاشيه جنوب غربي رشته جبال زاگرس
قرار گرفته است. قسمت زيادي از مساحت استان را مناطق كوهستاني و يا تپه
ماهور تشكيل مي دهد كه با شيبهاي تندي به دشتهاي كم ارتفاع منتهي مي
گردند، رشته كوههاي مرتفع و موازي كبيركوه بطول 160 كيلومتر از شمال
غربي تا جنوب شرقي استان را در بر گرفته است و قسمتي از مناطق غربي را
از قسمتهاي ديگر مجزا مي نمايد.
بلندترين ارتفاع كبيركوه به نام ورزرين به ارتفاعي برابر با 2656 متر
است كه دربخش مياني كوههاي مانشت در شمال ايلام قرار گرفته است وارتفاع
آن از سطح دريا 3062 متر مي باشد. در بخش شمالي كوه شهان با حداكثر
2559 متر و كوه بانكول با حداكثر ارتفاع 2614 متر قرار دارد. كمترين
ارتفاع مربوط به مناطق جنوبي است كه به حداقل 45 متر مي رسد.
دشت ها
اغلب نواحي اين استان كوهستاني است و نواحي شمالي، شرقي، مياني و شمال
غربي در محدوده ي رشته كوه زاگرس قرار گرفته اند، لذا دشتهاي اين منطقه
از شكستها و چاله هاي ساختماني اوليه اي كه از مواد آبرفتي انباشته
شده اند ، پديد آمده اند. دشتهاي عمده اين نواحي عبارتند از: ايوان،
آسمان آباد، شيروان و چرداول، هليلان و دره شهر مي باشد. در نواحي
جنوبي استان كه در دامنه هاي غربي زاگرس واقع شده اند و ناحيه مرزي
استان را تشكيل مي دهند دشتهاي همواري وجود دارد كه مهمترين آنها
عبارتند از: مهران ، محسن آباد، صالح آباد، موسيان ، دهلران و دشت عباس
و به طور كلي دشت هاي اين استان حدود 337 هزار هكتار برآورد مي گردد.
رودخانه ها
در استان ايلام 14 رودخانه دائمي (به استثناي رودخانه سيمره) با برآورد
ساليانه حدود 9/1 ميليارد متر مكعب جريان دارد، كه عمده ترين آنها شامل
رودخانه هاي كنگير ، گدارخوش، كنجان چم ، چنگوله، ميمه، دويرج و چرداول
مي باشد. چنانچه رودخانه سيمره نيز به اين مجموعه اضافه شود، آورد
رودخانه هاي استان حدود 5/4 ميليارد متر مكعب خواهد بود. رودخانه هاي
دائمي استان به دو حوزه مرزي و كرخه تقسيم مي گردد و قسمت رودخانه هاي
مرزي با روان آب 2/1 ميليارد متر مكعب به علت ايجاد تأسيسات مناسب جهت
بهره برداري از كشور خارج مي گردند. ضمناً پتانسيل آبهاي زيرزميني
استان 300 ميليون متر مكعب برآورد مي گردد. و ضريب بهره برداري از
آبهاي سطحي و زيرزميني استان به ترتيب 5/18 درصد و 56 درصد مي باشد.
 |
|
|
|
